Burza w głowie

Ostatnio coś mało piszę na blogu – nie znajduję słów, sił i chyba ogólnie tematów, którymi mógłbym jakoś szerzej się dzielić. Czasem tak bywa. Później pewnie nagle dostanę kopa i będę pisał codziennie, albo po 2 notki dziennie. Już tak bywało. Obecnie w planach mam notki dotyczące podsumowania roku, badań III Rzeszy nad latającymi spodkami, kolejną część opowiadania o mieście. Powinienem napisać recenzje Wojny polsko-ruskiej, Galerianek i Inglorious Basterds… No ale recenzji póki co nie ma i raczej nie będzie, a inne tematy… nie wiem. Może kiedyś.

List do Włodzimierza Cimoszewicza

O napisaniu poniżej widocznego listu myślałem od kilku tygodni. Zbierałem się w sobie, szukałem odpowiednich słów, zastanawiałem się co napisać. Dziś uznałem, że nie ma na co dłużej czekać i napisałem. Skreśliłem kilka słów do jedynej osoby, która w moim osobistym przekonaniu godna jest reprezentować Polskę w kraju i za granicą. Kto chce niech przeczyta, kto chce niech wyśle podobny list – jestem pewien, że im bardziej pokażemy, że chcemy zmiany tym łatwiej Premier Cimoszewicz zmieni zdanie względem swojego w wyborach startu.

Rzecz o loftach

Apetyt rośnie w miarę jedzenia. Ta stara prawda sprawdza się niemalże na każdym kroku naszego życia. Jest tak samo prawdziwa jak bzdurnym jest powiedzenie, że pieniądze szczęścia nie dają. Ale dlaczego tak z grubej rury? Ostatnio pogłębiać zaczęły się we mnie dwa wielkie marzenia – jedno dotyczące podróży – takie szalonej, wielkiej podróży gdzieś daleko, swoistej ucieczki do przodu; drugie zaś dotyczące miejsca przyszłego zamieszkania. Od niedawna mam własne mieszkanie, wiele z nim jeszcze mogę zrobić, a już we mnie obudził się potworek i zaczyna krzyczeć – loft.

22 stycznia 2010

22 stycznia 2010 roku rusza Caprica! Nie mogę się doczekać. Spin-off Battlestar Galactica – jednego z najlepszych seriali S-F w historii – pokaże nam skąd się wzięli Cyloni, jak losy dwóch różnych ludzi splotły się w niezwykłym tunelu przeznaczenia. Do premiery odliczamy dni, a tym czasem podziwiać możemy plakaty serial promujące – przyznaję szczerze – dawno nie widziałem tak dobrych i sugestywnych materiałów promocyjnych. O końcu BSG i zapowiedzi Caprica pisałem tu. Rzućcie okiem.

“Twilight: New Moon” – recenzja 2 części sagi (filmu)

Jeden z polskich premierów ostatnich 20 lat powiedział, że “mężczyznę poznaje się nie po tym jak zaczął, ale jak skończył”. Chcę by ta zasada stała się zasadą uniwersalną i została rozciągnięta także na ekranizacje różnych sag, w tym zdecydowanie na sagę “Zmierzch”. Wybrałem się w dniu wczorajszym (a w sumie w dzisiejszym, bo film zaczął się przed godziną 2 w nocy) na premierę drugiej części sagi “Twilight” pod tytułem “New Moon” (Księżyc w nowiu). Oto kilka słów opisujących moje rozczarowanie.

[18+] Kariera

Od paru dni chodziło mi po głowie napisanie opowiadania. Nie takiego jak zwykle. Zupełnie innego. Erotycznego. I w sumie dziś wieczór siadłem i napisałem. Nie jest to najwyższych lotów, ale się starałem. Treść nie jest dla dzieci, więc jeśli nie masz skończonych 18 lat nie czytaj dalej.

Koncertowa sobota… Coma leczy.

Rok czasu minął, a w tym czasie w sumie byłem na czterech koncertach Comy. Ostatnio w dniu wczorajszym. Do wczorajszego wieczora myślałem, że jednym z lepszych koncertów tej kapeli był ich występ na tegorocznych legnickich juwenaliach – energetycznie, mocno, z kopytem! Pisałem o tym koncercie tu. Zmieniłem zdanie.

Idealizm vs. Pragmatyzm.

Rozmowy o życiu, śmierci i ogólnie o wszystkim to pewien wyznacznik poziomu naszej ekipy. Przedwczoraj balowaliśmy, wczoraj spokojnie rozmawialiśmy. No i właśnie w trakcie tej rozmowy wywiązała się bardzo ciekawa dyskusja na temat podejścia do życia w sytuacji stanięcia przed wyborem pomiędzy ideą – lojalnością i zaufaniem, a zwyczajnym zimnym i skalkulowanym na osobisty zysk pragmatyzmem. Katalizatorem tej dyskusji stała się historia związana z ostatnią pracą koleżanki naszego przyjaciela, a która dołączyła do nas i broniła twardo swego stanowiska, które wprawny czytelnik już zapewne określił mianem opozycyjnego wobec naszego. Ale o tym za chwilę.

Atlantropa – niezwykły projekt XX. wieku

W XX. wiecznej historii Europy nie raz trafiamy na różne niezwykłe projekty – czy to technologiczne (jak np. projekt Haunebu/Glocke/Vril – tajnej broni III Rzeszy), czy to architektoniczne (jak np. Germania – wielka i monumentalna stolica nowych Niemiec, czy Riese – gigantyczny podziemny kompleks o nieznanym dziś przeznaczeniu budowany w Górach Sowich), czy wreszcie społeczno-polityczne (jak np. projekt Unii Europejskiej). Mało jednak w Polsce pojawiło się dotąd informacji o niezwykłym projekcie inżynieryjnym znanym jako Projekt Atlantropa lub Projekt Panropa – niezwykłym (a nawet szalonym!) w swym rozmachu i założeniach planie obniżenia poziomu Morza Śródziemnego (a nawet częściowego jego osuszenia) oraz nawodnienia północnych ziem Afryki.

Stadion

:: <– Witaj w Mieście… :: Stadion :: No to w drogę… –> ::

Zastanawia mnie co przyciąga do Miasta takich ludzi jak ty, wiesz? Zwykła ciekawość? Pragnienie przygody? Potrzeba adrenaliny? Bijący na odległość odór śmierci? Nie, nie śmierdzi, ale jakoś tak podświadomie się to wyczuwa. Nie czułeś? No dobrze, nie pytam. Ale ciekawy jestem. Miasto ma to do siebie, że ludzi wbrew temu co widzisz przyciąga. Przyciąga, mami, i… pożera. Oj nie martw się. Większość chodzi po mieście sama. Ty jesteś bezpieczny, masz przewodnika. No, głowa do góry, przecież chciałeś zwiedzać.