Uwielbiam chodzić po cmentarzach. Niektórzy powiedzą, że to dość osobliwe hobby, inni pokiwają głową ze zrozumieniem… Moja fascynacja cmentarzami zaczęła się przeszło dziesięć lat temu od nocnej wizyty na słupskim cmentarzu w centrum miasta.
Spacer z pracy, skrajem parku, słuchanie muzy i delektowanie się chłodem wieczora, zapachem parku i bryzą znad stawu, światłami starego miasta i delikatnym szumem wiatru i liści na drzewach, pierwszym wieczorem tegorocznej jesieni… nastroiłem się. Bo tak ze mną jest, że jesień to moja ukochana i najbardziej wyczekiwana pora roku.
Drugie i ostatnie sprawozdanie urlopowe piszę na kilka godzin przed urlopu zakończeniem. Jutro od rana do pracy – i to od razu do samego wieczora, do 20. Część druga o tym jak minęła ta mniej imprezowa część wolnego, powrót do Legnicy i ogólnie tych kilka dni po Toruniu.
Czas napisać słów kilka o urlopie. He he he. Zaczął się genialnie! Po nocce spędzonej w pracy (z ostatniego czwartku na ostatni piątek) udałem się do domu w celu spakowania się i przespania chociaż chwili. Udało mi się przespać 2 godziny. Łuhu. Pociąg wyruszył z Legnicy równo o 12.00. Po przesiadce we Wrocławiu i dopłacie do I klasy około 13.30 ruszyłem z Wrocławia bezpośrednio do Torunia. Było zajebiście. Dosiadła się do pustego przedziału parka świetnych ludzi i całą drogę praktycznie przegadaliśmy. I nie tylko…
Kawał sytuacyjny.
- Co robi ercea wracając z imprezy?
- Wiezie pięć książek…
Kawał poziomem nieodbiegający od tych na zajawkach reklam w Comedy Central. No ale… Niedzielny wieczór, na głośnikach “Lśnienie” i “Trujące Rośliny” Comy i przemyślenia 24 godzin spędzonych we Wrocławiu. Przespałem ze trzy także wybaczcie, drodzy moi czytelnicy, poziom i ogólnie ogładę niniejszego wywodu. A wywód będzie o dupach. Bo jakżeby inaczej.
Dziś w Legnicę uderzyła trąba powietrzna. Była godzina około 18.50. Bilans:
- Legnica miała bardzo fajny park, duży park, stary park. Mówi się, że “parku już nie ma”,
- drzewa padały jak paluszki,
- zrywało dachówki,
- zerwało część dachu z pobliskiego mojej pracy “Lidla”,
- zerwało dwie duże litery “L” z wielkich neonów “real” na pobliskim realu,
- zerwało część sidingu z jednego bloku,
- zrywało dachy z wieżowców (takie wielkie fragmenty papy),
- przygniotło parę samochodów,
- zalało część ulic,
- ok. 40 osób trafiło do szpitala, w 5 letnie dziecko porwane przez wiatr,
- zalało mi część mieszkania…, zaś elektryczność powróciła przed godziną 23 po kilku godzinach jego braku…
Jest czwarta czterdzieści jeden nad ranem. Za oknem, po kilkugodzinnych opadach ulewnego deszczu, podnosi się mgła, która zasnuwa okoliczne budynki i drzewa. Szaro. Z minuty na minutę robi się coraz jaśniej. Siedzę w pracy. Jeszcze nieco ponad dwie godziny. Prawie dziesięć za mną.
W ostatnich dniach wiele wrażeń… Na swój sposób pozytywnych, a i jakoś skutecznie odrywających mnie od ponurego myślenia i szukania dziury w całym – chociaż dla równowagi tym dobrym sytuacjom są i złe, jak np. awaria kompa (strata wszystkich danych, a co…, oraz pad płaski na pysk dwóch stron internetowych – winowajca? wirus…). No to po kolei…
Ostatnie dwa dni legnicka PWSZ świętowała Juwenalia. Dla mnie ważnym dniem był dzień wczorajszy. Bo gdyż właśnie w ten dzień zagrała w Legnicy Coma! Musiałbym nie być sobą by na koncercie owym nie stawić się w karnym rynsztunku. Jak postanowiono, tak i zrobiono. A ekipę wzmocnił tandem toruńsko-kłodzki w postaci Aresa (autor poniższych zdjęć) i Ojek (wieczny malkontent :P).
Przewodnim hasłem wczorajszego wieczora były słowa “dobrze już było”… po ich wypowiedzeniu zewsząd i z każdej strony małej salki dobiegł pomruk znany z reklamy Budweisera “tru… tru…”. Coś jest na rzeczy. Raz, że spotkałem wczoraj z dawna nie widzianych znajomych (Kubas na mnie nawet nakrzyczał ;)), dwa, że jak się okazuje wszystkich dopadła tzw. “proza życia”, trzy, że wcale nie jest tak kolorowo jakby na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać.
Najnowsze komentarze