“Twilight: New Moon” – recenzja 2 części sagi (filmu)

Jeden z polskich premierów ostatnich 20 lat powiedział, że “mężczyznę poznaje się nie po tym jak zaczął, ale jak skończył”. Chcę by ta zasada stała się zasadą uniwersalną i została rozciągnięta także na ekranizacje różnych sag, w tym zdecydowanie na sagę “Zmierzch”. Wybrałem się w dniu wczorajszym (a w sumie w dzisiejszym, bo film zaczął się przed godziną 2 w nocy) na premierę drugiej części sagi “Twilight” pod tytułem “New Moon” (Księżyc w nowiu). Oto kilka słów opisujących moje rozczarowanie.

Jesienna magia, magia jesieni.

Spacer z pracy, skrajem parku, słuchanie muzy i delektowanie się chłodem wieczora, zapachem parku i bryzą znad stawu, światłami starego miasta i delikatnym szumem wiatru i liści na drzewach, pierwszym wieczorem tegorocznej jesieni… nastroiłem się. Bo tak ze mną jest, że jesień to moja ukochana i najbardziej wyczekiwana pora roku.

Book of Love

The book of love is long and boring
No one can lift the damn thing [...]

The book of love is long and boring
And written very long ago [...]

Peter Gabriel – Book of Love – kawałek jest genialny. Poznałem go dziś dokańczając oglądanie ostatniego sezonu, ostatniego odcinka, ostatnich minut serialu “Scrubs” (znanego w Polsce pod tytułem “Hoży Doktorzy”). Piosenka i jej wymowa doskonale wpisała się w moje przemyślenia z ostatnich dni – w sumie przez cały urlop bawiąc się i rozmawiając z przyjaciółmi o życiu, jego wyzwaniach, naszych oczekiwaniach oraz sukcesach i porażkach, myślałem o tym jakie są związki.

Czasu rzeka

Czas leniwie płynie, to trochę przyspieszy, tam nieco zwolni, meandruje niczym rzeka, kluczy, szuka wyłomów, bywa zdradliwy. Mamy dopiero wtorek a ja się czuję niczym pod koniec tygodnia z utęsknieniem czekając tego ostatniego wybicia na wieży godziny, która oznajmi “koniec pracy, weekend!”. No, ale na to będę musiał jeszcze poczekać do czwartku, weekend rozpoczyna się w czwartkową noc (praca do 22). A w weekend…

triada kłamstw

“Byłaś serca biciem…”

Andrzej Zaucha “Byłaś serca biciem” w wykonaniu Jakuba Badacha

To lie with you under a hundred moons…

Jest taka seria filmów – trzech dokładnie – która opowiada o przygodach bibliotekarza. Cała seria utrzymana jest w konwencji Indiany Jonesa. Zresztą oto tytuły: “The Librarian: Quest for the Spear“, “The Librarian: Return to King Solomon’s Mines“, “The Librarian: The Curse of the Judas Chalice“. Powstały one w kolejności w 2004, 2006 i 2008 roku. Filmy są zabawne, miło się je ogląda i nawet trzymają w napięciu. Nie jest to może jakieś ambitne kino i szczyt kinematograficznych gór, jednak mimo to oglądałem z przyjemnością. Postać Bibliotekarza – głównego bohatera – gra Noah Wyle znany szerszemu gronu z serialu “ER” – w Polsce “Ostry Dyżur”. Ale nie o filmie jako takim chcę pisać…

Mała Moskwa, Wielka Miłość

Mało mało mało piszę ostatnio, bo i jakoś czasu na pisanie owo nie staje. Napięty harmonogram, wyczerpujące szkolenie, wyjazdy – brak czasu i chęci na cokolwiek innego niż odpoczynek. Ale dziś napiszę – parę słów o filmie, który w poniedziałek oglądałem z Kamą. “Mała Moskwa” w reżyserii Waldemara Krzystka.

Kochaj i Tańcz

Polacy potrafią robić dobre filmy. Nie raz, i nie dwa, się o tym przekonałem. Chociaż, co prawda, nasza kinematografia nie jest tak spektakularna jak Holly czy Bollywood, jednakże jest o wiele bardziej życiowa i dogłębniej analizuje podmiot, o którym opowiada – człowieka. Zwykłego człowieka takiego jak ja, czy Wy. W środę byłem z Kamą we Wrocławiu i całkowicie spontanicznie wybraliśmy się do kina. Gdy rzuciłem okiem na repertuar to mina mi zrzedła. “Nic ciekawego” pomyślałem. Jedną z pozycji był jednak polski film “Kochaj i Tańcz“, który został bardzo dobrze odebrany przez publiczność. Miałem mieszane uczucia bo oglądanie spoconej i wydepilowanej klaty Mateusza Damięckiego nie jest dla mnie jakimś magnesem. Zachęcony jednak recenzjami zaproponowałem byśmy poszli właśnie na to.

Banan

Na twarzy banan od ucha do ucha. Tak jakoś. A w głowie…

A w głowie mętlik. Coraz większy. Od dni paru narasta, narasta i narasta. Burza myśli i odczuć, przeczuć. Marzeń, planów. Rzeczywistości i zwykłego dnia wokół. Przede mną cały tydzień pracy na wieczorach – 14-22. Przeżyję, a i okazja dobra by wreszcie skończyć książkę, na którą od kilku dni jakoś zabrakło czasu.