Jak możecie zauważyć po prawej stronie strony założyłem sobie konto na Twitterze – “Twit, Twit, Twit…”. Zachęcam do śledzenia, tam informacje wrzucane są częściej, głównie jako zajawki, a co najważniejsze powiązane mam to z tym blogiem, więc o nowych notkach, śledząc Twittera, będziecie wiedzieć od ręki.
Jest czwarta czterdzieści jeden nad ranem. Za oknem, po kilkugodzinnych opadach ulewnego deszczu, podnosi się mgła, która zasnuwa okoliczne budynki i drzewa. Szaro. Z minuty na minutę robi się coraz jaśniej. Siedzę w pracy. Jeszcze nieco ponad dwie godziny. Prawie dziesięć za mną.
Jakoś nie było okazji by napisać w weekend choć parę słów. Weekend był bardzo udany. Ale po kolei.
W sobotę, pomimo siarczystego mrozu, a przy przepięknej słonecznej pogodzie, udaliśmy się z Kamą do Książa, gdzie obok wspaniałego zamku znajduje się stadnina Stada Ogierów Śląskich. Pojechaliśmy pojeździć na konikach. Zimno strasznie, przepiękne krajobrazy ośnieżonych wałbrzyskich gór i dolin, cudne ślązaczki w stadninie i miła atmosfera. Było fajnie pomimo, że akurat mi się pojeździć nie udało. Wróciliśmy do Ludwikowic zziębnięci strasznie. Ale było warto :)
Niedziela to cały dzień padającego śniegu. Śnieg i śnieg. Dziś pada dalej. Wczoraj wracając w godzinach wieczornych do Legnicy droga wojewódzka była dosłownie biała, a na przestrzeni 100 km minęliśmy aż jeden pług. No cóż. W tym roku zima znów zaskoczyła drogowców.
Pogoda jest zjebana. Ja od dwóch dni mam jakiś dziwny nastrój, nie bardzo mam ochotę robić cokolwiek. I najlepsze jest to, że wiem z czego to wynika. Znów liczę kasę. I to jest jeden wielki zonk. Te wszystkie elementy finansowe, które są ode mnie absolutnie niezależne wkurwiają mnie najbardziej. Już wiem, że mi na pewne sprawy kasy zabraknie, a to mi ewidetnie spędza sen z powiek.
Ja nawet gotów jestem pracować gdzieś jeszcze niż obecnie. Z pracy do pracy. “Hej, co u ciebie? A w porządku, standardzik. Praca, praca, dom. Praca, praca, dom.” Nic tylko się pociąć. Najlepiej suchą bułką. Ale nawet jeśli chcę to nie mam takiej możliwości. Obecnie będę pracował na zmiany i to dość skutecznie blokuje mi możliwości inne. Moja ukochana firma zafundowała nam zmiany organizacyjne. Jest dobrze, ale pewne opcje się zamykają.
Co robi absolwent politologii w McDonaldzie? Sprzedaje frytki.
I co mam zrobić? Nie, nie pracuję w McD, ale mógłbym, nie? Życie. Najbardziej drażniące jest to, że jestem bezsilny i absolutnie nie mogę nic zrobić. E tam nie mogę – ktoś mi powie – mogę się zwolnić. No. Mogę. Tylko co wtedy?
Wkurwa mam. Widać? Najchętniej to bym się wyrwał na weekend z kieratu myśli i otoczenia. A w ogóle to dlaczego nie ma już magii? Chciałbym być magiem.
Dziś, pierwszy raz od około tygodnia, mam szansę ugotować sobie obiad. Nigdzie – poza sklepem – nie zamierzam latać, jeździć, biegać, chodzić. Odpoczywam. Wczoraj wieczorem byłem tak padniętym, że absolutnie nic mi się nie chciało, tylko gorąca kąpiel, ibuprom na ból głowy i chwila z książką przed snem. Dziś obudziłem się o 8 wyspany (albo to ten nieszczęsny zegar biologiczny), na niebie nie ma najmniejszej chmurki, jest dość ciepło i słonecznie. Pogoda w sam raz na spacer i miłe gotowanie obiadu. I tylko jest jeden zonk… nie mam na ów obiad najmniejszego pomysłu…
Na poprzednim blogu prowadziłem “kolumnę kulinarną” – Timek pamiętasz? :) Dziś ostatecznie postanowiłem do niej wrócić. Co ma w niej być? Wszelakie przepisy na fajne potrawy, drinki, sałatki, kanapki, dania, ciasta itd. – wszystko co można zrobić w kuchni… z jedzenia oczywiście :) Do współtworzenia tej kolumny będę prosił o pomoc Was – podsyłajcie mi swoje pomysły (mój email to: r.czekanski[at]gmail.com), Wasze ulubione dania, przepisy na nie – dzięki temu uda nam się to wspólnymi siłami fajnie rozbudować – jak poprzednio… żałuję, że nie udało mi się wówczas zachować tego co zebrałem. Ale pomożecie?
Na początek wrzucam przepis, jaki niedawno dostałem od Michasia. Bazuje on na tortilli i jest przedstawicielem kuchni hiszpańskiej.
Tortilla de patatas (tortilla z ziemniakami)
Składniki: tortilla (można kupić gotowe w sporej części sklepów spożywczych), kilka ziemniaków, jedna papryka, jedna cebula, kilka jajek, sól, pieprz, kolendra (najlepiej świeża), zielona pietruszka, ewentualnie – chorizo lub inna sucha kiełbasa- salami, myśliwska, do wyboru.
Sposób przygotowania: Siekamy kilka ziemniaków na plastry i podsmażamy. Osobno podsmażamy siekana jedną paprykę i cebulę. Mieszamy z ziemniakami i solimy. Do miski wbijamy kilka jajek – doprawiamy solą, pieprzem i kolendrą, dobrze też jest dodać zielonej pietruszki. Jajka bełtamy, zalewamy ziemniaki z papryką i cebulą, nakrywamy i smażymy na małym ogniu do czasu, aż zetną się jajka. Jeśli chcemy mieć danie niewegetariańskie dodajemy podsmażonego chorizo lub myśliwską/salami. Tak przygotowany farsz nakładamy na tortille i zwijamy placek by mieć pyszne danie :)
Smacznego :)
Pytanie postawione w tytule tej notki sprawiło mi dziś dużą przyjemność. Znaczy się, że przynajmniej dla jednej osoby jest ten blog ciekawy i chce ta osoba czytać go dalej. Dziękuję!
A o czym w notce? W sumie nie bardzo mam na nią pomysł. W głowie mętlik, istna burza, raz słońce, raz deszcz. Jak dzisiejsza pogoda. Dziś w nocy się obudziłem i postanowiłem, że najbliższą notkę poświęcę wywodowi na temat tego kto jest winien w Polsce temu, że mamy kohabitację w takim naszym polskim wydaniu. Rano po pobudce stwierdziłem, że nie będę Was i siebie męczyć tą kwestią. Kto jest winien kohabitacji wiemy doskonale, tylko jakby zapytać to nikt się nie przyzna.
Druga sprawa, o której dziś, a w sumie od paru dni chciałem napisać to pogoda. Jesień to od dawien dawna moja ulubiona pora roku. Lubię gdy temperatura jest na poziomie do 15 stopni Celsjusza, gdy czasem popada, a poranki i wieczory wypełnione są niezwykle rześkim i świeżym powietrzem, w którym czuć nadchodzącą zimę. Zapach przymrozku miesza się z zapachem sadzy z kominów – od czasu gdy jako dzieciaczek mieszkałem na starówce Torunia jest to jeden z moich ulubionych zapachów. O pogodzie jednak też pisać więcej nie ma co, bo wszyscy widzicie co się dzieje za oknem. Pada, świeci słońce, wieje, albo i nie wieje – galimatias i full service. W domu by się siedziało. Jak znam moje szczęście to kolejny już weekend – trzeci czy czwarty z rzędu – będzie pełen pięknej słonecznej pogody, a ja będę zły, że nie mam z kim iść na spacer do parku…
Trzecia w końcu sprawa to radość z czegoś co sprawiłem. Obiecałem jednej najważniejszej w moim życiu osobie, że pomogę spełniać jej marzenia. Dziś udało mi się spełnić jedno – malutkie marzenie – ale jakże ważne. Mam wielką satysfakcję, że tak się stało. Skrzypce. Mam nadzieję, że jesteś szczęśliwa, że przyniosą Ci one wiele radości i przyjemności, że kiedyś będę mógł usłyszeć parę nut zagranych Twoją ręką na tym diabelskim instrumencie. Jestem bardzo szczęśliwy.
Najnowsze komentarze